اقامه دين، وظيفه است. حاكميت دين، هدف مهم همه اديان است، «لِيَقومَ النّاسُ بِالقِسطِ (حديد: 25)». قيام به قسط، قيام به عدل و حاكميت الهي، هدف بزرگ اديان است. اصلاً ائمه ما تمام زجر و مصيبتشان به خاطر اين بود كه دنبال حاكميت الهي بودند، و الا اگر امام صادق و امام باقر يك گوشه مينشستند و چند نفر دور خودشان جمع ميكردند و فقط يك مسأله شرعي ميگفتند، كسي به آنها كاري نداشت. خود امام صادق در يك حديث ميفرمايد: «هذا ابوحنيفه له اصحاب و هذا الحسن البصري له اصحاب(بحارالانوار: ج 72، ص 74)»، ابوحنيفه اصحاب دارد، حسن بصري اصحاب دارد. پس، چرا به آنها كاري ندارند؛ چون ميدانند كه آن حضرت داعيه امامت دارد، اما آنها داعيه امامت نداشتند. ابوحنيفه داعيه امامت نداشت. اين علماي معروف اهل سنت ـ محدثان و فقهايشان ـ داعيه امامت نداشتند. اينها امام زمان را كه هارون، منصور و عبدالملك بود، قبول داشتند.
در جمع علما و روحانيون استان لرستان: 30/5/1370