ما در نظام جمهوري اسلامي اهداف و مباني و ارزشهايمان الهي است، ليکن ابزارها و روش‌ها و انسان‌هايمان، مادي و بشري‏اند و آن اهداف الهي را هم صديقين، انبياء، معصومين و ملائکه نمي‏خواهند در جامعه ما عمل کنند، بلکه همين انسان‌ها و آدم‌هاي معمولي ـ که ملاحظه مي‏کنيد ـ مي‏خواهند عمل کنند و آن اهداف والا و عالي را تحقق ببخشند. بنابراين، احتمال خطا و آسيب‏پذيري در همه‏جا وجود دارد. البته به‏خاطر همين خطاها هم است که آسيب‏پذيري‌ها به‏وجود مي‏آيد؛ لذا يک وظيفه عمده همه مسئولان در بخش‌هاي مختلف، اين است که دائماً خود را رصد کنند؛ خطاهاي خودشان را شناسايي کنند و آن خطاها را اصلاح کنند و از خطاهاي گذشته خودشان عبرت بگيرند؛ ما همه به اين کار موظفيم و بايد از اشتباهاتي که کرده‏ايم، يا اشتباهاتي که ديگران کرده‏اند، عبرت بگيريم و با دقت و پيگيري، اشتباهات و خطاهاي خودمان را پيدا کنيم و آنها را برطرف کنيم.

در اهداف و مباني، ملاک ما بايد «فَاستَقِم کَما اُمِرتَ (هود: 112)» باشد. به هيچ وجه عدول از مباني و عدول از ارزش‌ها جايز نيست؛ اهداف، اهداف الهي است و هيچ ترديد، شک يا ارتدادي از اين اهداف جايز نيست؛ اما در روش‌ها بايستي تکامل، اصلاح، تغيير و رفع خطا، جزو کارهاي دائمي و برنامه‏هاي هميشگي ما باشد؛ ببينيم کدام روش ما، ولو به آن عادت کرده باشيم، غلط است، آن را عوض و اصلاح کنيم. بايد مراقب باشيم که جاي اين تعبيرات عوض نشود؛ يعني ما در زمينه اهداف، مي‏گوييم استقامت؛ بايد جاي «هدف» را با «روش» اشتباه نکنيم. استقامت در روش‌ها لازم نيست، استقامت در اهداف لازم است. در کار روش‌ها آزمون و خطا جاري است. البته بايد از تجربه‏ها استفاده کنيم که آزمون ما آزمون موفقي باشد و نخواهيم که دائم تجربه کنيم و پشت‏سر هم اشتباه؛ اما در زمينه اهداف، بايستي قرص و محکم بايستيم و يک قدم پايين نياييم.

در ديدار با اعضاي مجلس خبرگان رهبري: 31/6/1383