[اي مسئولان نظام] به فرزندانتان برسيد؛ «قوا اَنفُسَکُم وَ اَهليکُم نارًا وَقودُهَا النّاسُ وَ الحِجارَةُ (تحريم: 6)». حق نداريم فرزندان را رها کنيم. سعي‏تان اين باشد که ايمانشان را حفظ کنيد. کاري نکنيد که ايمان جوانتان، دختر و پسرتان ـ اگر دانشجوست، اگر کاسب است، اگر مشغول کار ديگر است ـ به مباني شما متزلزل شود. گاهي انسان با دست و زبانِ بي‏مهار و بيرون از کنترل و با عمل غلطِ خودش کاري مي‏کند که جوانِ خود را از دين و مباني ديني و اعتقادات و اصول دور مي‏کند؛ او را بي‏اعتقاد مي‏کند. ما چنين کساني را داشتيم؛ از هر دو طرف هم ممکن است. گاهي با سختگيري‏هاي بيجا ـ که بنده به سختگيري‏هاي بيجا اصلاً توصيه نمي‏کنم ـ و گاهي هم با برخورد تند و تلخ و ترش، بعضي‏ها بچه‏ها را زده مي‏کنند؛ بعضي هم از آن طرف با بي‏مبالاتي‏ها و لاابالي‏گري‏ها و امکانات بي‏حساب در اختيار بچه‏ها گذاشتن و از هر غلطِ آنها با اغماض چشم‏پوشي کردن، بچه‏ها را با دست خود طرد مي‏کنند؛ در نتيجه بچه فاسد و خراب مي‏شود. بايد با منطق و برخورد صحيح و مهربانانه با فرزندان برخورد کرد. «قوا اَنفُسَکُم وَ اَهليکُم»؛ جوان و همسرتان را بايد حفظ کنيد؛ اين جزو وظايف شماست. اين، اثر تشديدکننده دارد؛ يعني وقتي در خانواده‏اي، جوان يا يک عضو خانواده خداي نکرده نقطه ضعفي پيدا کرد؛ مثل لکه سياهي شد روي دندان، و ميناي دندان در اين نقطه خراب شد، به تدريج روي ذهن مخاطب‌هاي خودش و پدر و مادرش اثر مي‏گذارد و همين‏طور اثرهاي متقابلِ تشديدکننده دارد؛ در نتيجه آن حقيقت و معنويت را از دست مي‏دهد.

اين آيه شريفه براي من هميشه جالب بوده است: «وَ الَّذينَ ءامَنوا وَ اتَّبَعَتهُم ذُرِّيَّتُهُم بِايمانٍ اَلحَقنا بِهِم ذُرِّيَّتَهُم وَ ما اَلَتنهُم مِن عَمَلِهِم مِن شَيءٍ (طور: 21)»؛ کساني که توانسته‏اند ايمان ذريه خود را حفظ کنند ـ و لو عمل ذريه، آن‏چنان برجسته نيست ـ ما در درجات عالي معنوي، ذريه را به آنها ملحق مي‏کنيم. در روايت دارد: «لتقرّ عيونهم»؛ تا چشم‌هايشان روشن شود. مؤمن که شما باشيد، اگر توانستيد بچه خود را مؤمن بار بياوريد، خداي متعال کمبودهاي اين بچه را در قيامت، در بهشت و در عرصات دشواري که در برابر شماست، جبران مي‏کند؛ او را به شما مي‏رساند تا چشم و دل شما روشن شود. خدا براي يک مؤمن خيلي ارزش قائل است.

در ديدار مسئولان نظام: 6/8/1383